Somebody I met

*Picture from internet

Till now since I was born,so many people passed by. Many people said hi!bye along my life.

Some people walked into my life.Some people run through my life. Some people filled colors my life.

Without expecting,without inviting,without knocking,they penetrated my door and they had their seats in my life-room. They themselves made the roads towards me.

Some of them shared me smiles.Some of them treated me empathy .  Some of them told me true stories.Some of them let me wake up with the feelings like my life is worth to living. Some of them gave me remembrance.Some of them showered me fondest kisses. Some of them made me cool.Some of them gave me the peaceful hugs. Some of them teased me sweet and warm. Some of them embraced me trustworthy.Some of them taught me the colorful knowledge .  Some of them encouraged me confidence . Some of them empowered me success. Some of them hit me surprises.Some of them lifted me high.Some of them offered me a hand. Some of them loved me a heap .

Some of them made me crazy.Some of them pushed me upset. Some of them beat me pressure. Some of them eyed me wrong.Some of them wanted me broken.Some of them fought me enough.Some of them gave me pains. Some of them frowned me queasy . Some of them defamed me with jealousy. Some of them kicked me to failure.

I don’t remember some of them . I don’t forget some of them . I don’t suspect some of them. I don’t trust some of them.

Well,it’s a life we have to face.It’s meaningful but complex. I doubt that it’s useless. I believe that we should ignore some of them.

I recognize some of them for being a long term relationship.But sometimes I don’t feel any serious for losing some of them.Sometimes I can’t help longing for some of them. Sometimes I get so so serious severe wounds for losing someone. I can never forget someone who passed away , who has just a single day/month communication . For my whole life,I shall miss the one who met just a while even though I neglect some of them who have a long time relation .

Nyein Nyein Pyae

March8,2012

I posted this post in here http://nyeinnyeinpyae.blog.com/

အခ်စ္

ေနာက္ေျပာင္က်ီစယ္တတ္ေသာ နတ္သူငယ္တို႕သည္ ကြ်န္မ၏ႏိုင္ငံတြင္းသို႕ စစ္မက္က်ဴးေက်ာ္လာၾကကုန္၏။ သိမ္းပိုက္နယ္ခ်ဲ႕ျခင္းငွာမဟုတ္ ၊ ရယ္ေမာေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းငွာမဟုတ္ ။ ကြ်န္မ ေမ့ေမ့ေလ်ာ့ေလ်ာ့ ေသာ့ခတ္သိမ္းဆည္းထားခဲ့ေသာ အခန္းငယ္အား တံခါးလာေခါက္ရံုသက္သက္သာ ျဖစ္ေလသည္။

 

ရိုးစင္းသာယာေသာ နံနက္ခင္း၏ ေကာင္းခ်ီးမဂံလာကဲ့သို႕ပင္ သူ၏မ်က္လံုးၾကည္ၾကည္ေလးမ်ားသည္ ႏူးညံ့ၾကည္လင္လ်က္။ ပ်ိဳျမစ္လတ္ဆတ္ေသာ သစ္ရြက္ေလးမ်ား၏ လွဳပ္ခတ္သံကဲ့သို႕ပင္ သူ၏အျပံဳးမ်ားသည္ ႏုသစ္ေဝျဖာလ်က္။ ကြ်န္မသည္ ေႏြဦးရြက္ေၾကြတို႕၏ တည္ျငိမ္ရင့္က်က္မႈကို ဆင္ျမန္းထားသည့္ ဗာဒံပင္ရိပ္ကဲ့သို႕ပင္

ႏိုးထလာသည့္ ႏွလံုးအိမ္မွ ေျခသံဖြဖြကို အရွက္သည္းစြာ နားဆင္လ်က္။

 

သူဖန္ဆင္းေသာ ၾကယ္တာရာတို႕သည္ ကြ်န္မကိုယ္ပိုင္ မီးအိမ္ငယ္ေလးႏွင့္အတူ လက္တြဲေတာက္ပေနၾကသည္။သူ၏ စိုက္ခင္းထဲမွ ေတာင္ေပၚထင္းရွဴးပင္မ်ားသည္ ကြ်န္မ၏ကမ္းေျခမွ ပင္လယ္ကဗြီးပင္မ်ားႏွင့္ အေသြးတူအေမြးတူစြာျဖင့္ မိုးေကာင္ကင္အိပ္မက္မ်ားကို ေဖြရွာေနၾကသည္။

 

ကြ်န္မ၏ငွက္ငယ္သည္

သန္႕စင္ေတာက္ပေသာ သက္တန္႕တစ္စင္း၏ေကာင္းကင္တြင္

ပန္းမ်ားပြင့္ေသာ ျမက္တစ္ခင္းႏွင့္စီးခ်င္းထိုးရင္း

ယစ္မူးပ်ံဝဲေနေလသည္။

 

ျငိမ္းျငိမ္းျပည့္

ေမ ၆ ရက္ ၊ ၂၀၁၁ ။

 

၂၀၁၁ ခုႏွစ္ကေရးထားတာ ေပါေတာေတာႏိုင္တယ္။ ;P

လူေပ်ာက္

Miss you

I never thought that I’m gonna miss you, The friend I cherish and treasure like you. I really never thought that I’m gonna miss you, But here I am now missing you. (written by Chris M..)

ေလရူးတစ္အုပ္ရဲ႕ အလည္အပတ္လို

အတင္းကာေရာ ဝင္လာ

ရုပ္ခ်ည္း ျပန္ထြက္ခြာ

ဒီကမၻာမွာက

လားရာမဲ့တဲ့အမွတ္တရေတြ ျဖာျဖာေဝ

ျပီးေတာ့

ေျခရာေပ်ာက္သြားတဲ့  အိပ္မက္အေၾကြ ။

 

ျငိမ္းျငိမ္းျပည့္

ဇန္နဝါရီ ၇ ၊ ၂၀၁၂

ေန႕လည္ ၁၂း၃၆

Better than it

Come on ,wind !

Blow through me sharply and share me suffering

Take me and throw away from the bleak labelling

Break all risks and clear the cognition

Tear me into tiny pieces by your provocation

Cut off my head and make me ending

It could be better than misunderstanding .

Come on,rain !

Drop on me heavily and give me pains

Shoot me and bury in the pouring drain

Flow in my eyes and send to the ocean of blame

Hit me like a hammer over and over again

Stop my breath and let me pass away to plain

It could be better than shame .

Nyein Nyein Pyae

06:45pm

Jan 2,2012 (Mon)

On the bus ,way to home

It’s windy and rainy evening in Yangon .

 

ခ်စ္ေသာေမေမ (၁)

ေသးငယ္ေသာအေတြးကေလးမ်ားသည္ က်ြန္မအခန္းျပတင္းေပါက္၏ ဟိုမွာဘက္မွေန၍ တံခါးေခါက္သံျပဳကာ ရစ္သီရစ္သီေနၾကကုန္၏ ။လြတ္လပ္စြာေမြးဖြားရွင္သန္ေလ့ရွိေသာ သူတို႕အား ေနျခည္ေႏြးေႏြး မနက္ခင္းတြင္ ေနရာခ်ျပီး ကိုယ္စိတ္ႏွလံုး သန့္ရွင္း စင္ၾကယ္ျခင္းျဖင့္  ႏႈတ္ခြန္းဆက္သလို္က္သည္။ ကမၻာ့ေလာက၏ မီးအိမ္ရွင္သည္ အေရွ႕ဘက္ေတာင္တန္းမ်ားေပၚမွ ေခါင္းျပဴထြက္ကာ ေခ်ာင္းေျမာင္းၾကည့္ရႈေနေလျပီ ။

နံနက္ခင္း၏ ေက်းငွက္မ်ားက အဝါေရာင္ဂ်ံဳခင္းမ်ားရွိရာေဒသသို႕   အလည္လိုက္ရန္ ေတာင္းဆိုလာသည္ ။ေကာက္ရိုးဦးထုတ္ေဆာင္းထားသည့္ ပိန္ပိန္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ ကေလးမေလးက အဝါေရာင္ ေတာပန္းေလးတစ္ပြင့္ကို နားရြက္ေနာက္မွာ ကပိုကရို ပန္ဆင္ရင္း  ေတးဆိုေန၏ ။ မ်က္လံုးၾကည္ၾကည္ေလးေတြႏွင့္ ထိုကေလးမေလးက သူ႕လက္ထဲဆုပ္၍ ကိုင္ထားေသာ ေတာပန္းေရာင္စံုေလးမ်ားကို ေျမွာက္ျပရင္း ေအာ္ေျပာေနသည္။

သမီး ေမေမအတြက္ ပန္းကေလးေတြ ဖဲၾကိဳးစည္းျပီး လက္ေဆာင္ေပးမလို႕   ေလ ၊ ေမေမသာ သမီးရ႕ဲ လက္ေဆာင္ကိုျမင္ရင္ သိပ္ေပ်ာ္မွာပဲေနာ္

ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြဟာ အေမတစ္ေယာက္ရဲ႕ ရင္ေငြ႕ေၾကာင့္ ျပီးျပည့္စံုေနခဲ့ပါတယ္။

က်ြန္မသည္ ထိုကေလးမေလး၏ စကားအဆံုးတြင္  မွင္သက္သြားမိ၏ ။ ခပ္သြက္သြက္ထြက္လာေသာ ျမက္ဖိနပ္တစ္စံု၏ ေျခသံသည္လည္း ျပတင္းမွန္အနီးသို႕ အေရာက္တြင္ ေႏြးေထြးလံုျခံဳသြားသေယာင္ပဲ့တင္ထပ္လာပါေတာ့သည္ ။

*            *            *



က်ြန္မ သူငယ္ခ်င္း ေငြၾကယ္ပြင့္သို႕…..

က်ြန္မ သူငယ္ခ်င္း ေငြၾကယ္ပြင့္သို႕…..

က်ြန္မ သူငယ္ခ်င္း ေငြၾကယ္ပြင့္သို႕…..

“တိုက္ဆုိင္လို႕ သတိရတာမဟုတ္ပါဘူး ၊သတိရလို႕ တိုက္ဆိုင္တာပါ”

အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းက သူပိုင္ဒႆန တစ္ခြန္းကို လြန္ခဲ့သည့္ ႏွစ္အတန္ၾကာက ေျပာခဲ့ဖူးတာ မွတ္မိသည္။Deadline ေန႕မို႕ ခုႏွစ္နာရီေက်ာ္မွ ရံုးဆင္းျဖစ္သည့္ညက ဘက္စ္ကားျပတင္းမွန္မွတစ္ဆင့္ ေကာင္းကင္ၾကီးကို ေမာ့ၾကည့္ရင္း အိမ္ျပန္ျဖစ္ခဲ့သည္။ မွိတ္တုတ္ ၊ မွိတ္တုတ္ ၾကယ္ကေလးေတြကိုၾကည့္ရင္း မေတြ႕ရတာ ၾကာျပီျဖစ္သည့္ သူငယ္ခ်င္းေတြကို လြမ္းသည္။အေတာမသတ္ႏိုင္သည့္ မဟူရာေကာင္းကင္တြင္ အျခားၾကယ္ေတြထက္ ပိုထင္းလင္းကာ တစ္စင္းထီးတည္း ေတာက္ပေနေသာ ၾကယ္ၾကီးကိုလည္း ေတြ႕ရသည္။တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပင္ က်ြန္မအေပၚ အလြန္ေကာင္းခဲ့ေသာ ငယ္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကို သတိရသည္။က်ြန္မ ဘ၀ သက္တမ္းတစ္ေလွ်ာက္တြင္ သူငယ္ခ်င္း အေျမာက္အမ်ား ရွိခဲ့သလို ၊ အခ်စ္ဆံုး အရင္းႏွီးဆံုး သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း ရွိခဲ့ပါသည္။ သို႕ေသာ္ ဆယ္တန္းႏွစ္မွ စတင္ခင္မင္ခဲ့ပါေသာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကေတာ့ က်ြန္မအေပၚ အံ့ၾသရေလာက္ေအာင္ ခ်စ္ခင္ ၊ အႏြံအတာ ခံႏိုင္သူျဖစ္ခဲ့တာကေတာ့ ေရွးဘ၀ ေရစက္ပင္ျဖစ္မည္ ထင္ပါသည္။ အခုလိုပင္ ၾကယ္ေတြစံုေသာ ညတစ္ညက ေဘာ္ဒါေဆာင္ေရွ႕ ဝရံတာတြင္ စာက်က္ေနရင္း သူေျပာခဲ့ဖူးသည့္ စကားတစ္ခြန္းကိုလည္း မွတ္မိေနပါေသးသည္။

“Memoi ၊ ဟိးုမွာ သူမ်ားေတြထက္ ပုိလင္းေနတဲ့ၾကယ္ၾကီးကိုေတြ႕လား ၊ သူမ်ားၾကယ္ေတြလို မွိတ္တုတ္ မွိတ္တုတ္လည္းျဖစ္မေနဘူး ၊ Stable ပဲ ၊ အဲဒါ ေသာၾကာၾကယ္ Venus ေပါ့ ၊ ငါ အဲဒီ့ၾကယ္ၾကီးကို အရမ္းသေဘာက်တယ္ ၊ နင့္ ဘ၀မွာ ၾကယ္ေတြအမ်ားၾကီးရွိမွာပဲေလ ၊ ဒါေပမယ့္ ငါက နင့္အတြက္ ေသာၾကာၾကယ္လို သူငယ္ခ်င္းပဲ ျဖစ္ခ်င္တယ္”

စိတ္ကူးယဥ္ဆန္တတ္ေသာ သူငယ္ခ်င္းကို ထိုအခ်ိန္က သေဘာတက် ရယ္ေမာခဲ့ဖူးသည္။ ၾကယ္ေတြလို႕ လူေတြေျပာေနေသာ အရာေတြဟာ တကယ္ေတာ့ ကမၻာေျမနဲ႕ အလြန္ကြာေ၀းေသာ စၾကာ၀႒ာထဲက ျဂိဳဟ္ၾကီးေတြသာျဖစ္ေၾကာင္း က်ြန္မကေျပာေတာ့ သူက လက္မခံခဲ့ေပ။ၾကယ္လို႕ သေဘာထားတာကသာ ပိုသေဘာက်ဖို႕ေကာင္းေၾကာင္း ဆင္ေျခေပးတတ္သည္ ။

ၾကယ္ေတြကိုခ်စ္တတ္ေသာ ၊ ၾကယ္ေတြအေၾကာင္း ပံုျပင္ေျပာတတ္ေသာ သူငယ္ခ်င္းကို ၾကယ္ေတြေၾကြတတ္သည့္အေၾကာင္း က်ြန္မ သတိမေပးျဖစ္ခဲ့ပါ ။

*              *                         *

က်ြန္မတို႕သည္ ေလာကဇာတ္ခံု ေကာင္းကင္ၾကီး၏ ရင္ခြင္တြင္ ေငြၾကယ္ပြင့္ေလးမ်ားအျဖစ္ တြဲလြဲခိုႏိုင္ခြင့္ရရန္ ၾကိဳးစားေနၾကရပါသည္။တစ္ခါတစ္ရံတြင္ ေၾကြက်သြားေသာ ၾကယ္ေၾကြတစ္ခ်ိဳ႕၏ ငိုရိႈက္သံကိုလည္း စိတ္မေကာင္းစရာ ၾကားမိဖူးပါ၏။ေသာၾကာၾကယ္ ျဖစ္ခ်င္ေသာ က်ြန္မ၏ သူငယ္ခ်င္းကို ေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ့သည္မွာလည္း သကၠရာဇ္ သံုးခုစာပင္ ေက်ာ္လြန္ခဲ့ပါျပီ။ က်ြန္မယံုသည္။သူသည္ တိမ္ဖုန္းေနေသာ ေသာၾကာၾကယ္ တစ္စင္းသာ ျဖစ္သည္။တစ္ေန႕ေန႕ ေလာကၾကီး၏ တစ္ေနရာရာတြင္ သူ႕ကို ျပန္လည္ေတြ႕ရွိခြင့္

ရလိမ့္မည္ဟု။

“ကိုေရ—ေပ်ာက္ေနတဲ့ Venus ကို ဘယ္လိုရွာရမလဲဟင္”

ငယ္သူငယ္ခ်င္းကို သတိရျခင္း ပန္းပြင့္ေတြေန႕တိုင္း ေၾကြမိသည့္ကာလ က်ြန္မခ်စ္ေသာ ခ်စ္သူကို ရင္ဖြင့္ေျပာျပျဖစ္သည္။က်ြန္မဘ၀မွာ လင္းလက္ခဲ့ဖူးေသာ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းေတြအေၾကာင္း က်ြန္မခ်စ္သူလည္း နားရည္၀ေနေလာက္ျပီထင္။

“Memoi သတိမထားမိဘူးနဲ႕ တူတယ္ကြ ၊ Venus က ညေနေမွာင္ရီပ်ိဳးစေလာက္ကထဲက သူတစ္စင္းတည္း စေပၚလာတတ္တာ ၊ ညနက္လို႕ ၾကယ္ေတြစံုျပီး အလင္းေရာင္မ်ားလာတဲ့အခ်ိန္ဆို သူ႕ကို ရုတ္တရက္ မေတြ႕ရေတာ့ဘူး”

“ဟုတ္တယ္ေနာ္ ၊ ကို ေျပာတာဟုတ္တယ္ ၊ ဒါေပမယ့္ Memoi သိခ်င္တာက သူ႕ကို ျပန္ရွာလို႕ ရပါ့မလား ၊ ဘယ္လိုျပန္ရွာရမလဲ ဆိုတာေလ”

“ဒါကလြယ္ပါတယ္ ၊ ေနာက္ေန႕ ညေနေရာက္ရင္ သူျပန္ေရာက္လာရမွာေပါ့ ၊ မဟုတ္ဘူးလား၊ Memoi ဘ၀မွာ ညေနခင္းေတြက ခဏခဏ လာေနဦးမွာပဲေလ”

“အိုးးးး—မွန္လိုက္တာ ၾကည့္စမ္း ။ ဒါကို Memoi ေမ့ေနခဲ့တယ္ ၊ အဲလိုမ်ိဳး မစဥ္းစားမိခဲ့ဘူးသိလား”

“ဟုတ္ပါျပီ ၊ အဲဒါထက္အေရးၾကီးတာက Venus နဲ႕ တျခားၾကယ္ေတြကိုပဲ သတိရမေနနဲ႕ ၊

Memoire က ကိုယ့္ရဲ႕ Polestar ဆုိတာလည္း မေမ့နဲ႕ ဦးေနာ္ ”

“ဟားဟား ၊ ဟုတ္ပါျပီ ကိုရယ္…”

က်ြန္မဘ၀တြင္ ေတြ႕ၾကံဳခြင့္ ရေသာသူမ်ားကို ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေက်းဇူးတင္ပါသည္။ ရိုးသားတည္ၾကည္ေသာ ၊ နားလည္မႈ အျပည့္အ၀ရွိေသာ က်ြန္မ၏ ခ်စ္သူ ကိုလည္း ေက်းဇူးတင္သည္။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကိုလည္း ေက်းဇူးတင္သည္။ သူတို႕ကို လြမ္းတိုင္း ငယ္ဘ၀၏ ျဖဴစင္ပံု ၊ ငယ္ဘ၀၏ အျပစ္ကင္းပံုေတြကို ေအာက္ေမ့ရသည္။

“မိတ္ေဆြေဟာင္းဆိုတာ အေကာင္းဆံုးေၾကးမံုျပင္ပဲ” လို႕ ေဂ်ာ့ ဟားဘက္ ေကာက္ခ်က္ခ်ခဲ့ဖူးတာကို က်ြန္မ မွတ္သားဖူးပါ၏ ။

*          *            *

က်ြန္မ စီးနင္းလာေသာ အဓိပတိ ဘတ္စ္ကားၾကီးက ဆင္းရမည့္ မွတ္တိုင္ ေရာက္ေတာ့မည္ ျဖစ္ေၾကာင္း သတိထားမိလိုက္သည္။ကားေပၚမွ ဆင္းျပီးေနာက္မွာလည္း တဖ်က္ဖ်က္ လင္းလက္ေနၾကသည့္ ၾကယ္ေရာင္စံုေကာင္းကင္ၾကီးကို ေမာ့ၾကည့္ျဖစ္၏။

က်ြန္မကိုယ္တိုင္ကေရာ ၾကယ္တစ္စင္းအျဖစ္ ကိုယ္ပိုင္အလင္းေရာင္နဲ႕ ေတာက္ပဖို႕ ဘာျဖစ္လို႕မ်ား မျဖစ္ႏိုင္ရမွာတဲ့လဲ ။က်ြန္မဟာ က်ြန္မကို လက္ကမ္းေသာသူေတြအတြက္

အလင္းေရာင္ တက္စြမ္းသမ်ွ မ်ွေ၀သည့္ ၾကယ္တစ္စင္းအျဖစ္ ေတာက္ပေနႏိုင္ျပီ ။ ျပီးေတာ့ က်ြန္မကို လက္တြဲခဲ့သည့္ သူငယ္ခ်င္း ၾကယ္ပြင့္ကေလးေတြကိုလည္း ပိုင္ဆိုင္ဖူးျပီ။စစ္မွန္ေသာ သူငယ္ခ်င္းအခ်စ္ကို ရရွိခံစားႏိုင္ျခင္းကလည္း ၀ယ္ယူမရႏိုင္ေသာ ဆုလာဒ္တစ္ပါးျဖစ္ေၾကာင္း က်ြန္မနားလည္ခဲ့ျပီ။တျပိဳင္နက္မွာပဲ အေ၀းေရာက္ သူငယ္ခ်င္း ေတြကို လြမ္းတတ္ျပီ ။ သူတို႕ေတြကို သိေစခ်င္သည့္ စကားတစ္ခြန္းကို ေျပာျပခ်င္ပါေသးသည္။

“က်ြန္မသူငယ္ခ်င္း ၾကယ္ပြင့္ေလးေတြ ၊ ဘယ္မွာဘာပဲျဖစ္ေနေန ၊ ေၾကြေၾကြ မေၾကြေၾကြ ၊ ေျမျပင္ထက္မွာပဲ က်ိဳးပဲ့ေနပါေစ ၊ သူတို႕ဟာ က်ြန္မရဲ႕ ထာ၀ရ ေငြၾကယ္ပြင့္ ေတြပါပဲ ”

ဆိုတာ သူတို႕ကို နားလည္ေစခ်င္မိပါ၏။

ၾကယ္ေတြစံုေသာ အဲဒီ့ညတစ္ညသည္ က်ြန္မ၏ အိပ္စက္ျခင္းမ်ားကို လုယူ ေဖ်ာက္ဖ်က္ပစ္လိုက္ပါေတာ့သည္။

ျငိမ္းေလး

ေရာက္တတ္ရာရာ

ဘ၀ ဟာ ပ်ားရည္တစ္ခြက္လို အျမဲတမ္းေတာ႕ မခ်ိဳျမိန္ပါဘူး ။ တစ္ခါတစ္ေလမ်ားဆို သတိထားေနရင္းနဲ႕ေတာင္ အိပ္မက္ေတြ လုယူခံရတတ္တယ္။ဒီလိုနဲ႕ပဲ က်မ စိုက္ပ်ိဴးထားတဲ႕ ပန္းသီးေတြ သူမ်ား လက္ထဲမွာ ညိႈးငယ္ပဲ႕ေၾကြလို႕ ႏွေျမာတသတတ္ေပမယ္႕ ျပန္မေတာင္းခ်င္ေတာ႕လဲ အျပံဳးေတြက ပါးလ်လာျပန္ေပါ႕ ။ေနာက္ဆံုး က်မ တစ္ကိုယ္စာ ဥယ်ာဥ္ေလးက ရွိစုမဲ႕စု ဟာသဥာဏ္ေလးနဲ႕  ရွာၾကံေပ်ာ္ရျပန္တယ္။

စမ္းေခ်ာင္းေလး တစ္စင္းေလာက္ ရွာေဖြေတြ႕ရွိခ်င္ပါတယ္။အပိုင္မဟုတ္ရင္ေတာင္ ခဏတာ အေမာေျပေလာက္ျဖစ္ျဖစ္ စမ္းေခ်ာင္းနံေဘး ထိုင္ေငးပါရေစ ။ေရညွိပါးပါး ကပ္ေနတဲ႕ ေက်ာက္တံုးစိမ္းညိဳ႕ညိဳ႕ေလးေတြ ၊ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ကူးခတ္ေနတဲ႕ ေရႊ၀ါေရာင္ ငါးကေလးေတြ ၊ ေရစီးအတိုင္း ေမ်ာပါရြက္လႊင္႕လာတဲ႕ သစ္ရြက္ေၾကြ ေတြ ကို စမ္းေခ်ာင္းနံေဘးက မိုးမခ ပင္ရဲ႕ အရိပ္ေအာက္မွာ တေရးတေမာ ေမွးစက္ရင္း ၾကည္႕ေနခ်င္တယ္။

ကိုယ္ပိုင္အသိစိတ္နဲ႕ သယ္ပိုးထားရတဲ႕ ၀န္ထုတ္၀န္ပိုး တစ္ခ်ိဳ႕က တစ္ခါတစ္ေလ ပင္ပန္းလြန္းအားၾကီးပါတယ္။ ဒဏ္ရာေတြက ရင္ဘတ္ထဲမွာ အေရာင္၇င္႕ရင္႕ စြန္းထင္းလို႕ ။ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ေပ်ာ္စရာေတြပဲ ေတြးတတ္ေပမယ္႕ ဟန္ေဆာင္ျခင္း အတတ္ပညာမွာေတာ႕ သုညေအာက္ က်မွတ္နဲ႕ပဲ ဘယ္လိုၾကိဳးစား ၊ ၾကိဳးစား မေအာင္ျမင္ခဲ႕ပါဘူး ။ ဒါေၾကာင္႕ ဘ၀ကိုအရိုးစင္းဆံုး လမ္းေလးကေန ေျဖာင္႕ေျဖာင္႕ေလွ်ာက္ေနတာေတာင္ ေလွကားထစ္ေတြ ျမင္႕မယ္ၾကံတိုင္း အသားလြတ္ တြန္းခ်ခ်င္သူတစ္ခ်ိဳ႕  ေတြ႕ရျပန္တယ္။ဟန္ေဆာင္ေကာင္းတဲ႕ သူေတြကို သေဘာမက် (အျမင္ကပ္) တတ္တာက က်မရဲ႕ အားနည္းခ်က္တဲ႕ ။

ဒီဘ၀မွာ လူႏွစ္ေယာက္ လမ္းသြားရင္း အိက်ီၤစခ်င္း မေတာ္တဆ  ထိခပ္မိဖို႕ဆိုတာ ေရွးဘ၀ေပါင္း ၃၀၀၀ (သံုးေထာင္) ေလာက္ ရင္းႏွီးခ်စ္ခင္ခဲ႕ဖူးမွ ျဖစ္တာလို႕ ၾကားဖူးတယ္။ဒီလိုဆိုရင္ အခုဘ၀မွာ ေတြ႕ဆံုရင္းႏွီးခြင္႕ရတဲ႕ က်မခ်စ္တဲ႕ လူသားေတြကို တန္ဖိုးထားသင္႕တယ္ဆိုတာ ျငင္းေနစရာမလိုဘူးေလ ။က်မအေပၚခ်စ္ျခင္းေမတၱာထားၾက တဲ႕ သူေတြကို ရင္ႏွင္႕အမွ် ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ဘာရယ္မဟုတ္ဘဲနဲ႕  တစ္ခါတစ္ေလေတာ႕လဲ  လူေတြအမ်ားၾကီးၾကားက ဘ၀ၾကီးဟာ အထီးက်န္ဆန္လြန္းေနျပန္တယ္။

က်ြန္မ ေမ်ွာ္လင္႕ခ်င္တဲ႕ ပင္လယ္ျဖတ္မယ္႕ သက္တန္႕တစ္စင္း

က်ြန္မ ေမ်ွာ္လင္႕ခ်င္တဲ႕ ပင္လယ္ျဖတ္မယ္႕ သက္တန္႕တစ္စင္း

ဘ၀ရဲ႕ ေႏြဦးေန႕လည္ခင္းေတြေရာက္ရင္ေတာ႕ ဟိုးမိုးသားျပာျပာထက္က တိမ္အုပ္ျဖဴေတြ ေမ်ာလြင္႕ေနသလို ၊  ငွက္ငယ္ေတြ  ေတာင္ပံျဖန္႕ေနသလို က်မရဲ႕ စိတ္ကူးေတြကို အဆီးအတားမဲ႕ ပံုေဖာ္ၾကည္႕ခ်င္ေသးတယ္ ။ က်မ တေမ႕တေမာ လိုခ်င္ေနတဲ႕ ေကာ္ဖီေႏြးေႏြးတစ္ခြက္ကို ျငိမ္းခ်မ္းျခင္း က်ြန္းကေလးမွာသာ ရႏိုင္လိမ္႕မယ္တဲ႕ ။ လေရာင္မဲ႕ ေနတဲ႕ ပင္လယ္ျပင္ၾကီးကို ျဖတ္ေက်ာ္ရမွာမို႕ သက္တန္႕တစ္စင္းကုိ ခိုစီးသြားမွသာ ဟိုဘက္ကမ္းေျခ ေရာက္ႏိုင္လိမ္႕မယ္။ဟုတ္ကဲ႕ ။ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း ဆိုတဲ႕ ခုႏွစ္ေရာက္ျခယ္ သက္တန္႕တစ္စင္းကို က်မ ေမွ်ာ္လင္႕ခြင္႕ ရႏိုင္မလားဟင္ ။

ျငိမ္းေလး

ဂ်ဴလိုင္ ၄ ၊ ၂၀၁၀

ည ၉ နာရီ ၁၅ မိနစ္