သိပ္ရင္းနီးေသာ

သူ႕ကို စတင္ေတြ႕ျမင္ရင္းႏွီးခဲ့သည္က လြန္ခဲ့သည့္ ၉ ႏွစ္ေလာက္ကျဖစ္သည္။ အဲဒီ့တုန္းကတည္းကပင္ သူ႕ကို အရူးအမူးစြဲလန္းခဲ့သည္။ေန႕စဥ္ေန႕တိုင္း သူႏွင့္ တစ္ရက္ မျပတ္ေတြ႕ေအာင္ၾကိဳးစားခဲ့ဖူးေသာ အဲဒီ့ႏွစ္ရဲ႕ ေႏြေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြကို လြမ္းမိသည္။ အမွန္တကယ္ပင္ က်ြန္မ၏ ဆယ္ေက်ာ္သက္အစဦးကာလ အိပ္မက္မ်ားကို သူစိုးမိုးခဲ့ပါသည္။ သူ႕ကို ကြ်န္မ သိပ္သေဘာက်သည္။ သူ႕ကို တိတ္တခိုးအတုယူသည္။ သို႕ေသာ္ေက်ာင္းဖြင့္ရက္မ်ားဆီသို႕ ျပန္လည္ေရာက္ရွိခ်ိန္မွစ၍ သူ႕ကို ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ရျပန္သည္။ အဲဒီ့တုန္းဆီက ေဝးကြာမႈသည္ ခဏတျဖဳတ္ေဝးကြာမႈဟုသာ ကြ်န္မက ထင္မွတ္ထားခဲ့၏ ။
ႏွစ္ရွည္လမ်ား ေဝးကြာရမည္မွန္းကြ်န္မ ၾကိဳမသိခဲ့။

တကယ္ဆိုေတာ့ အဲဒီ့အခ်ိ္န္ကပင္စ၍ ေဝးကြာခဲ့ရသည္မွာ အခုဆို ဆယ္စုႏွစ္တစ္ခုစာပင္ ျပည့္ေတာ့မည္ ။

တစ္ခါတစ္ခါ..ငယ္ဘဝကို ျပန္ေတြးတိုင္း ၊ ေမ့ေလ်ာ့ပစ္မိတတ္ေသာ ငယ္အိပ္မက္ေတြကို ျပန္ေျခရာေကာက္တိုင္း ၊ ငယ္ငယ္တုန္းက ခ်စ္ျခင္းမ်ားကို ျပန္တမ္းတမိတိုင္း…
သူ႕ကို မက္မက္ေမာေမာ က်ြန္မလြမ္းရျပန္ပါသည္။

အဲဒီ့ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ အလြမ္းရင့္ရင့္ေတြႏွင့္သာ ကြ်န္မ အိပ္စက္ခဲ့ ၊ ႏိုးထခဲ့ပါသည္။ ပကတိ ရိုးစင္းေသာ ငယ္ဘဝ၏ စြဲလမ္းမႈမ်ားသည္ ကြ်န္မတို႕၏ တကိုယ္ရည္ ရင္ခုန္မႈကိုေပးစြမ္းတတ္ၾကေလ၏ ။သူ၏အေတြးအေခၚမ်ား၊သူ၏ျမင့္မားေသာ အိုင္တီနည္းပညာမ်ားႏွင့္ကြန္ဖူးပညာ ၊ သူ၏ခ်စ္ျခင္းေမတၱာတရား၊စြန္႕လႊတ္အနစ္နာခံမႈမ်ား ၊ ျပီးေတာ့ သူ၏တည္ျငိမ္ရဲရင့္မႈမ်ား ။ အရာအားလံုးသည္ ကြ်န္မအတြက္ေတာ့ အံ့ၾသဘနန္းႏွစ္လိုအားက်ဖြယ္ရာမ်ားပင္။

သူမၾကားမသိႏိုင္ေသာ တမ္းတျခင္းမ်ားျဖင့္ ေက်ာင္းစာသင္ခန္းထဲမွာသူ႕အေၾကာင္းကိုကြ်န္မ တေမ့တေမာ ေျပာျပေနတတ္သည္။ သူ႔ကို ေတြ႕ခြင့္မရႏိုင္ေသာ ေက်ာင္းဖြင့္ရက္မ်ားတြင္မွ သူ႕ကို တနင့္တသီးသတိရေနတတ္ေၾကာင္း ပိုသိလာရသည္။

ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းေတြထဲမွာ သူ႕ကိုသိေသာသူေတြ ရွိေနျပန္၏။ထို႕အတူ သူတို႕ကလည္း သူ႕ကိုသေဘာက်ၾကေၾကာင္း ဆိုၾကသည္။သို႕ေသာ္ ကြ်န္မဝန္တိုစိတ္အလဥ္း မရွိခဲ့ပါ။ကြ်န္မေသခ်ာသိေနသည္က သူတို႕၏ သေဘာက်စိတ္သည္ ကြ်န္မသူ႕အေပၚထားေသာ စြဲလမ္းခ်စ္မက္မူးစိတ္ကို မည္သည့္နည္းႏွင့္မ်ွ မီလိမ့္မည္မဟုတ္ ။

သို႕ေသာ္ ၾကိဳတင္မျမင္ႏိုင္ေသာ ကံၾကမၼာသည္ မထင္မွတ္ထားေသာ ေထာင့္မွေန၍ ဝင္လာတတ္သည့္အတိုင္း ။ သူႏွင့္ကြ်န္မၾကား ဆက္သြယ္ႏိုင္သည့္ တစ္ခုတည္းေသာ နည္းလမ္းသည္ ေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ့သည္။ကြ်န္မ စံုးစမ္းေမးျမန္းသည္။လူေတြ သူ႕ကိုသိၾကသည္။သို႕ေသာ္ လိပ္စာလက္ဝယ္မရွိၾက။ ထိုနည္းလည္းေကာင္း……..ထိုနည္းလည္းေကာင္းႏွင့္ပင္ ။
သူ႕ကို ေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ့ရပါသည္ ။

အခုေတာ့ ကြ်န္မ သူထားရစ္ခဲ့ေသာ ဓါတ္ပံုကေလးမ်ားကိုသာ ရွာေဖြရင္းအလြမ္းေျဖေနမိပါသည္။
တစ္ေန႕ေန႕…ဟုတ္ကဲ့…ထုိတစ္ေန႕ေန႕တြင္ သူရွ္ိႏိုင္မည္ထင္ေသာ ေရျခားေျမျခားဆီသို႕ ကြ်န္မအေရာက္လွမ္းသြားခ်င္ပါသည္။
အခုေတာ့….
သူ႕ဓါတ္ပံုေလးကို ၾကည့္ရင္းးးးးးးးးးး………….

so close

ပကတိ ရိုးစင္းေသာ ငယ္ဘဝ၏ စြဲလမ္းမႈမ်ားသည္ ကြ်န္မတို႕၏ တကိုယ္ရည္ ရင္ခုန္မႈကိုေပးစြမ္းတတ္ၾကေလ၏ ။

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s