သူငယ္ခ်င္းကို မေပးျဖစ္တဲ့စာ

သူငယ္ခ်င္း

 

မင္းရဲ႕ျမိဳ႕ေလးမွာ အလွ်ံတညီးညီး သာေနတဲ့  လေရာင္ အေၾကာင္း ဒီ့ထက္ပိုျပီး  ငါမေဆြးေႏြးပါရေစနဲ႔ ။ ငါ နားေထာင္ခ့ဲသမွ် ၊ ေျပာဖူးသမွ်က မုန္းေလာက္ေအာင္ လံုေလာက္ျပီးခဲ့ျပီ။ အဲဒီ့ လေရာင္ရဲ႕ ခိုးေၾကာင္ခိုးဝွက္ ပိုင္ဆိုင္မႈေတြအေၾကာင္း  ဝင္ျပီးအထုတ္ျဖည္ ျပရေလာက္ေအာင္ေတာ့ ငါသတိၱမရွိဘူးဆိုတာ ရွင္းမျပပါရေစနဲ႔ေတာ့ကြယ္ ။ ဒါေပမဲ့ …. အျဖဴ ၊ အမည္း မသဲကြဲတဲ့ မ်က္ကန္းတက္ၾကြသူတစ္ေယာက္ကုိ ငါေျပာင္ေျပာင္တင္းတင္း ကန္႔ကြက္တယ္။

 

သူငယ္ခ်င္း

 

မင္းအတြက္ လေရာင္ဟာ မွန္တစ္ခ်ပ္ဆိုရင္ မင္းျမင္သမွ် လရိပ္ဟာ အမွန္ခ်ည္းပဲေပါ့။ ဒါနဲ႔မ်ား ငါက မင္းထုတ္ျပီးသားအေျဖကို ပုစၦာလုပ္ျပီး ဝိုင္းတြက္ခ်က္ေပးရဦးမတဲ့လားကြယ္။ ေျမပံုမွတ္တိုင္ထူျပီးသား သခ်ၤီဳင္းရာေပၚမွာ ငိုေၾကြးသလိုမ်ိဳး ၊ သြားေလသူအတြက္အသံုးမဝင္ေတာ့တဲ့ နည္းလမ္းနဲ႔ေပါ့။ ႏွစ္ျမိဳ႕ခ်င္စရာ မေကာင္းေတာ့တဲ့အထိ ေရာက္ေအာင္ေတာ့လည္း    ငါ့ရဲ႕ေသြးကို ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ျဖစ္ခြင့္မေပးပါနဲ႔ကြယ္။

 

သူငယ္ခ်င္း

 

ခိုျပာေတြ ၊ ေလရူးေတြၾကား  ငါတို႔ ျဖတ္ေလွ်ာက္ဖူးခဲ့ျပီပဲ ။ ေသျခင္းတရားထက္ အခံရခက္တဲ့အရာဟာ သိကၡာက်ျခင္းဆိုတဲ့အေၾကာင္း  သိသင့္တာထက္ ငါတို႔ပိုသိၾကတယ္။ အခုေနအခါမွာ “မင္းအာရံုကို လငပုတ္ဖမ္းထားျပီ” လို႔ အျပန္အလွန္ တံခါးပိတ္ ၊ ျခံစည္းရိုး ခတ္မိေအာင္ ငါကမ်ား  စြပ္စြဲသင့္လို႔လား ။ ငါၾကားသမွ် မင္းနဲ႔ပတ္သတ္တာေတြဟာ ျပန္ထြက္လမ္းမရွိဘဲ ၊ ငါ့ရင္ထဲမွာပဲ မြန္းၾကပ္ပိတ္ေလွာင္ေနရျပီ ။ ဒီတစ္ၾကိမ္ေတာ့ျဖင့္ … မင္းဖမ္းဆုပ္လိုက္တဲ့ ယံုၾကည္မႈနဲ႔ ငါစြဲကိုင္ထားတဲ့ လိပ္ျပာၾကား ေရခဲျမစ္ေတြ တိမ္မေယာင္နဲ႔ နက္ခဲ့ေပါ့ ။

 

သူငယ္ခ်င္း

 

တစ္ကမၻာလံုး ဆူညံေပါက္ကြဲေနတာထက္ ငါတို႔ၾကားက အသံတိတ္နံရံေတြက ပိုဆိုးရြားက်ယ္ေလာင္ဦးမလား ။ပုဂၢိဳလ္ေရးေမးခြန္းေတြကို ဦးစားမေပးသင့္တဲ့အေၾကာင္း ငါတို႔ေမ့ခ်င္ေယာင္ေဆာင္မိမွာလည္း စိုးတယ္။ ျငိမ္းခ်မ္းေရးအေရာင္းအဝယ္ေတြ တုိက္စားလာတဲ့ ျမစ္ၾကမ္းျပင္မွာ မင္းေရးေနတဲ့  သံလြင္ခက္နဲ႔ခ်ိဳးျဖဴငွက္ကေလးအေၾကာင္းထဲ ယမ္းနံ႔နဲ႔ၾကက္ေျခတံဆိပ္   ခပ္ႏွိပ္မထားတာေတာ့ ေသခ်ာေပါက္ဂုဏ္ယူတယ္။ ဒါေပမဲ့ … မင္းကို သူတို႔ေျပာျပတဲ့ ရပ္တည္ခ်က္အစစ္အမွန္ေတြၾကားမွာ ကိုယ္က်ိဳးရွာမရိုးသားမႈရဲ႔ မ်က္ႏွာဖံုးေတြ ေရာၾကိတ္မထားပါဘူးလို႔  အာမခံလာမွ  ငါေလးစားျဖစ္ပါ့မယ္။

 

သူငယ္ခ်င္း

 

တစ္ခါဖူးမွ မရူးဖူးခဲ့တဲ့ ဇာတ္ဝင္ခန္းမ်ိဳးကို ကခုန္ေပ်ာ္ရႊင္ဖို႔ ဘာေၾကာင့္မ်ား မင္းစတင္ေရြးခ်ယ္ခဲ့သလဲ ။ ဆင္ေျခဆင္လက္ဟာ လေရာင္ ပါလို႔ေျပာရေအာင္ေတာ့ မင္းဟာ ေရအိုင္ကေလး မဟုတ္ဘူးကြယ္ ။ မင္းေျပးခ်င္တဲ့လမ္းမွာ လိပ္ေနတဲ့ ခြာရာေတြကို သဲလြန္စ မရွာဘဲ ငါျမင္ေနရတာက က်ိန္စာလား ။ တလြဲဆံပင္ေကာင္းခ်င္တာနဲ႔ပဲ ဝံသာႏုစိတ္ကို  ထည့္မတြက္ေတာ့ဘူးတဲ့လား ။ ငါမွားတာက မွားတာပဲ ထားပါဦး ။ မင္းရဲ႕ေမြးဖြားလာခဲ့ျခင္းဟာ မိုးခါးေရေသာက္ျပီး ျပဇာတ္ကရံုေလာက္အတြက္ မဟုတ္ဘူး ဆိုတာေတာ့  ငါယံုၾကည္ေနဦးမယ္။

 

သူငယ္ခ်င္း

 

ငါဟာ ဆုေတာင္းျခင္း အေလ့အထကို ဘယ္တုန္းကမွ ဝါသနာမထံုခဲ့ဖူးပါဘူး ။ ဒါေပမဲ့ ဆုေတာင္းရံုကလြဲလို႔ ဘာတစ္ခုမွ မတတ္ႏိုင္ေတာ့တဲ့ အခုလို  အေပါစားရာသီမ်ိဳးမွာ မင္းျမိဳ႕ေတာ္က လေရာင္ၾကီး ေရခံေျမခံေကာင္းပါေစလို႔ ငါဆုေတာင္းျဖစ္တယ္။ သန္းေခါင္ထက္ပိုနက္မယ့္ ညဥ့္ကို ေက်ာ္ျဖတ္တဲ့အခါ မင္းျမိဳ႕ေတာ္မွာ မီးခိုးေရာင္ ညတစ္ည ျဖစ္မလာပါေစနဲ႔ေပါ့ကြယ္။

 

သူငယ္ခ်င္း

 

မင္းပ်ံခ်င္သလိုသာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီး ပ်ံသန္းပါ ။ ဒီလိုမ်ိဳး တစ္ခါမွ မၾကံဳခဲ့ဖူးဘူးလို႔ မင္းေျပာဖူးတာပဲ မဟုတ္လား ။ ဒါဟာ မင္းရဲ႕ ေမြးရာပါ အခြင့္အေရးလည္း ျဖစ္ပါရဲ႕ေလ ။ မုန္တိုင္းေတြ ၾကံဳတဲ့အခါ မင္းအေတာင္ေတြ ပိုလိမၼာပါးနပ္လာမွာေပါ့ ။ ဒါေပမယ့္ …. ဥပေဒ စာအုပ္ထဲမွာ မပါတဲ့ သိမ္ေမြ႕နက္ရိႈင္းတဲ့က်င့္ဝတ္ တစ္ခုအေပၚ ဂရုမစိုက္သလိုေတာ့ မပ်ံသန္းနဲ႔ေပါ့ကြယ္။ မင္းနင္းသြားတဲ့လမ္းမွာ တစ္ဖက္သားရဲ႕ ဘဝကို ခ်မခင္းမိရင္ ၊ မ်ိဳးႏြယ္တူေတြရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္မႈကို ျဖိဳမခ်မိရင္ ၊ မင္းလိပ္ျပာခံုရံုးၾကီးမွာ အသန္႔ရွင္းဆံုး

ျဖစ္ေတာ့မေပါ့ ။ ဘယ္နည္းနဲ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ … မင္းဟာ ငါေတြ႔ဖူးသမွ်ထဲမွာ အေကာင္းဆံုးတစ္ေယာက္ဆုိတဲ့အေၾကာင္း ငါေလးေလးနက္နက္ ေျပာျပခ်င္ေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ေလ… ေရွးရိုးစြဲ နည္းနည္းဆန္တဲ့ငါက မင္းရ႕ဲေခတ္နဲ႔အညီ ေျပာင္းလဲမႈကို အသိေခါက္ခက္ ၊ အဝင္နက္မိတယ္ ။

 

သူငယ္ခ်င္း

 

ငါ့ကို အျပစ္တင္ပါ ၊ စိတ္ဆိုးပါ ၊  စိတ္ပ်က္ပါ ၊ ေမ့ပစ္ပါ ။ မင္းေလွ်ာက္တဲ့လမ္းကို အားမေပးႏိုင္ခဲ့တဲ့အတြက္ အျပစ္ရွိတဲ့အေၾကာင္း သိပါရဲ႕ကြယ္ ။ ဆက္ေလွ်ာက္ပါ ၊  ေပ်ာ္ရႊင္ပါ ၊

ေအာင္ျမင္ပါ ။ တစ္ေန႔ေန႔ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ပုခံုးတစ္ဖက္ ၊ နားရြက္တစ္စံု လိုအပ္တဲ့အခါ ၊ မင္းမွာရွိတာနဲ႔ မလံုေလာက္ဘူးထင္တ့ဲအခါ ၊ ငါ့ကိုေခၚလိုက္ရင္ ျဖစ္ပါရဲ႕ကြယ္ ။ တို႔အားလံုးအတြက္ ရိုးသားျခင္းဟာ ပထမဆိုရင္ မင္းလုပ္သမွ် ရိုးသားမယ္ဆုိတာ ရဲရဲဝ့ံဝံ့ ငါအာမခံ ေနမွာေပါ့ ။ ဘာေၾကာင့္ဆိုမင္းဟာ ( ဒီကိစၥကလြဲရင္ ) ဘယ္ေတာ့မဆုိ ငါ့ဘက္က ရပ္တည္ခဲ့သူ၊ ငါ့အတြက္ အေကာင္းဆံုးသူ  တစ္ေယာက္ေလ။

 

 

ျငိမ္းျငိမ္းျပည့္

ေအာက္တိုဘာ ၂၃ ၊ ၂၀၁၂

ည ၂ း ၂၃ နာရီ

Advertisements

လွည္းတန္းညရဲ႕ အေတြးတစ္စ

ေငြၾကယ္တို႔ စြန္႔ခြာပစ္ပယ္ထားေသာ ေကာင္းကင္ျပင္က်ယ္ကို သူက နက္ျပာေရာင္ ကင္းဗတ္စတစ္ခ်ပ္ အျဖစ္ ျမင္သည္။ ထိုအဆီးအတားမဲ့ ကင္းဗတ္စေပၚတြင္ ပံုရိပ္ေပါင္းမ်ားစြာ ကခုန္လာေအာင္ အေတြးလက္တံတို႔ျဖင့္ ေရးျခစ္ရသည္ကို သူေပ်ာ္သည္။ ည၏တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္မႈသည္ပင္ သူ႔ကိုယ္ပိုင္ပန္းခ်ီကားခ်ပ္၏ အသက္ဝင္မႈျဖစ္ျပန္၏။

 

 

ညသည္ သူအၾကိဳက္ဆံုးစာအုပ္တစ္အုပ္ ဆိုပါလ်င္ အေတာမသတ္ႏိုင္သည့္ နီလာေရာင္ေကာင္းကင္ျပင္က်ယ္ ၾကီးသည္ သူသေဘာက်ေရြးခ်ယ္မည့္ ဇာတ္အိမ္တည္ေနရာပင္ ျဖစ္လိမ့္မည္။ သူေရးဖတ္ရမည့္ဇာတ္လမ္းမွ ဇာတ္ေကာင္တို႔အေၾကာင္းကို ပံုေဖာ္မိတိုင္း မ်က္ဝန္းတစ္စံုကို ဖ်ပ္ခနဲသတိရတတ္သည္ကေတာ့ လူမသိသူမသိ ထံုးတမ္းစဥ္လာတစ္ရပ္ ျဖစ္ခဲ့ျပီ။ မ်က္ဝန္းၾကည္ၾကည္ေလးေတြႏွင့္ ထိုတစ္စံုတစ္ေယာက္သည္ သူဘယ္ေတာ့မွ ေရးျခယ္ပံုေဖာ္ျဖစ္မည္မဟုတ္ေသာ ေကာက္ေၾကာင္းမဲ့ပန္းခ်ီကားသာ ျဖစ္ခဲ့သည္။ ထိုၾကည္လင္ေနသည့္ မ်က္နက္ဝန္းစိုစိုေလးမ်ားသည္ သူဘယ္ေတာ့မွ ႏႈတ္ျမြတ္ဖြင့္ဟျဖစ္မည္မဟုတ္ေသာ သူ၏ အသံမဲ့ဘာသာစကားသာ ျဖစ္ခဲ့သည္။

 

 

ျမင္ေနရေသာေကာင္းကင္၏ နက္ရိႈင္းလ်ွိဳ႕ဝွက္ျခင္းကဲ့သို႔ပင္ သူႏွင့္ထိုမ်က္ဝန္းၾကား သံေယာဇဥ္သည္ ပြင့္လင္းျမင္သာစြာ နက္နက္နဲနဲ အျမစ္တြယ္ခဲ့ဖူး၏။ သိုသိုသိပ္သိပ္ႏိုင္ေသာ ညတစ္ည၏ ဟာလာဟင္းလင္း ေကာင္းကင္ကဲ့သို႔ပင္ ထိုမ်က္ဝန္းတစ္စံုကို သူ ဗလာသက္သက္ နင့္နင့္သီးသီး ျမင္ေယာင္လြမ္းမိပါသည္။

 

ငယ္ငယ္တုန္းဆီက ဘာမွန္းမသိ ေၾကာက္ခဲ့ဖူးေသာ အေမွာင္ ႏွင့္ ညကို သူအခု သစၥာရွိရွိ ခ်စ္တတ္ခဲ့ျပီ။ ညသည္ သူ၏အေကာင္းဆံုးသူငယ္ခ်င္းျဖစ္၍ အေမွာင္သည္ သူ႔ကို နားလည္မႈအေပးႏိုင္ဆံုးေသာ ရင္ဖြင့္ဖက္တစ္ေယာက္ ျဖစ္မွန္း သူသိရွိလာခဲ့သည္။ လက္ဆုပ္လက္ကိုင္ျပ၍ မရေသာ သူ႔ဆီမွ ဝမ္းနည္းအထီးက်န္ျခင္းမ်ားစြာကို ညေကာင္းကင္ၾကီးက ဆြဲယူေဖ်ာက္ဖ်က္ေပးတတ္ခဲ့၏ ။ ည၏ေကာင္းကင္မွ ေန၍ သူရွာေဖြေတြ႔ရွိလာေသာ ပိုင္ဆိုင္မႈမ်ားက စေကာတစ္ခ်ပ္၏ ေဇာက္ထက္ေတာ့ အမ်ားၾကီးပိုနက္ပါသည္။

 

 

မည္းေမွာင္ေမွာင္ညေကာင္းကင္တြင္ သူ႔ကိုယ္သူ ျပန္ရွာေတြ႔ခ်ိန္တိုင္းသည္ ငယ္ဘဝ၏ ေလေျပခ်ိဳေအးကို သူလင္းလင္းခ်င္းခ်င္း ျပန္ရႈရိႈက္ရခ်ိန္မ်ားျဖစ္တတ္၏။ သမားရိုးက် အတၱတို႔ျဖင့္ နာဖ်ားပူေလာင္ေနတတ္ေသာ ေန႔ကာလမ်ားႏွင့္ သူ႔ညသည္ အမွန္တကယ္အားျဖင့္ လားလားမွ် မတူတန္မွန္း သူသိလာခဲ့ျပီ။

 

 

ကေလးငယ္တစ္ေယာက္၏ အျပစ္ကင္းမႈမ်ိဳး၊ ဘာသာေရးကိုင္းရိႈင္းသူတစ္ေယာက္၏ ယံုၾကည္မႈမ်ိဳး၊ ေလ့လာဆန္းစစ္သူတစ္ေယာက္၏ အေတြးအေခၚမ်ိဳးသည္ ညတံခါးေပါက္မွတစ္ဆင့္ သူ႔ႏွလံုးသားအသိုက္အျမံဳသို႔ ခ်ဥ္းနင္းဝင္ေရာက္လာတတ္သည္မွာ အိမ္ဦးႏွင့္ၾကမ္းျပင္ပမာ တေျပးတည္းျဖစ္ေနေခ်ျပီ။ ထိုဧည့္သည့္လာလည္ေသာ အခိုက္အတန္႔တိုင္းသည္ သူ႔တကိုယ္စာ ဧည့္ခန္းနံရံတြင္ သူ႔ကိုယ္သူလိပ္ျပာသန္႔မႈ၊ ယံုၾကည္မႈ၊ ေလးစားမႈ ဆိုေသာ မွတ္ေက်ာက္ကို ခ်ိတ္ဆြဲဂုဏ္ယူ ႏိုင္သည့္ သီးသန္႔ဆန္ဆန္အခ်ိန္မ်ားျဖစ္ေလ၏ ။

 

 

ထိုဧည့္သည္သည္ သူ၏ေကာင္းကင္ကင္းဗတ္စေပၚမွ အေရးၾကီးဆံုး ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးလည္းျဖစ္၏။

သူေပ်ာက္ဆံုးေနေသာ အစိမ္းေရာင္စုတ္တံတစ္ေခ်ာင္းကို ျပန္ရွာေတြ႔ေသာေန႔တြင္ ကင္းဗတ္စေပၚေရးရမည့္ ပံုတစ္ခုရွိပါေသးသည္။ ကင္းဗတ္စ၏ အလယ္ဗဟိုတြင္ စိမ္းစိုလန္းဆန္းသည့္ ရြက္ပ်ိဳတို႔ အျပိဳင္းအရုိင္း ေဝဆာေနမည့္ အရိပ္ရႏွစ္ခ်ိဳ႕ပင္အိုၾကီးတစ္ပင္ကိုျဖင့္ မပါမျဖစ္ ပါေအာင္ထည့္ဆြဲမည္ဟု သူေတးမွတ္ထား၏။ ထိုသစ္ပင္ၾကီးေအာက္တြင္ေအးေအးလူလူထိုင္ရင္း သူခ်စ္ေသာေကာင္းကင္ကို မ်က္ဝန္းၾကည္ၾကည္ေလးမ်ားျဖင့္ ငုံ႔ၾကည့္ခ်င္ပါေသးသည္။

 

 

 

ျငိမ္းျငိမ္းျပည့္

 

စက္တင္ဘာ ၂၆ ၊ မနက္ ၀၂း၂၀

၂၀၁၂ ခုႏွစ္။

ဗရံတာမွာ ၃ မိနစ္တာ

လက္ခ်ိဳးေရတြက္၍ပင္ရေသာ ၾကယ္ပြင့္ေလးတစ္ခ်ိဳ႕သည္ ကြ်န္မေမာ့ေငးေနမိေသာ ေကာင္းကင္ယံတြင္ ခေရပန္းပြင့္ေလးမ်ားႏွယ္ တြဲလဲခ်ိပ္ဆြဲပြင့္လန္းေနၾက၏။

အဆုပ္လိုက္၊အခိုင္လိုက္မဟုတ္ေသာ္ျငားလည္း မိုးရိပ္ကင္းေသာ ညတစ္ည၏အလွကို ေလာက္ငေအာင္ေတာ့ျဖင့္ သူတို႔ပြင့္လန္းေတာက္ပေနၾကရွာသည္။

ၾကည့္ေငးေနဆဲမွာပင္ တိမ္မွ်င္စပါးပါးတို႔က ၾကယ္ပြင့္ကေလးမ်ားရွိေနေသာ ေကာင္းကင္ျပင္က်ယ္ၾကီးအတြက္

ေနရာလုသေယာင္ ဝင္ေရာက္လာသည္။

က်ိဳးတို႔က်ဲတဲႏိုင္ေသာ ၾကယ္ပြင့္ကေလးတစ္ခ်ိဳ႔ခမ်ာ ေပ်ာက္ကြယ္သြားလိုက္၊ ျပန္ေပၚလာလိုက္ ။

ထုိအခိုက္အတန္႔ေလးမွာပင္ ခပ္သဲ့သဲ့ တိုက္ခပ္လိုက္သည့္ ေလအေႏွာ့၏ ကူညီမႈျဖင့္ တိမ္မွ်င္စတို႔ ေဘးကပ္ေပးလိုက္ရ၏ ။

ၾကယ္ပြင့္တို႔ေနရာ ရေလျပီ။

ကြ်န္မေပ်ာ္သည္။

သာယာေနေသာ ေကာင္းကင္သည္ ၾကယ္တစ္ခ်ိဳ႔၏ အလင္းသဲ့သဲ့ျဖင့္ တင့္တယ္ေလျပီ။ တသုန္သုန္တိုက္ခတ္လာသည့္ ေလေျပခ်ိဳေအးသည္လည္း ေအးျမက်ီစယ္ေလျပီ။

ေကာင္းကင္ယံ၏ ဟိုမွာဘက္ျခမ္းေထာင့္တြင္ လြင့္ဝဲေမ်ာပါေနေသာ တိမ္မွ်င္စတို႔သည္လည္း အလိုက္သင့္ခ်စ္စရာေကာင္းေနရွာျပီ။

တိမ္တို႔သည္ ၾကယ္ပြင့္ေလးမ်ား၏ေပ်ာ္ရႊင္မႈကို ဖုန္းလႊမ္းၾကီးစိုးမႈ မျပဳပါေစႏွင့္။                ။

 

စက္တင္ဘာ ၁၆ ၊ ၂၀၁၂

ည ၁၁နာရီ

ဗရံတာမွာ ၃ မိနစ္တာ။

ႏွင္းခါးရိႈက္သံ

@ ငါ အိပ္မက္ မက္တယ္

လကြယ္ေလျငိမ္

တိမ္မည္းေတြ နိမ့္နိမ့္မိုးထားတဲ့အခ်ိန္

ရပ္တန္႕သလို ၊ ေျပးလႊားသလိုနဲ႕ ေျခစလွမ္း

ျဗဳန္းခနဲ ကမန္းကတမ္း

အျဖဴသားလႊမ္းတဲ့ျမင္လႊာအစံုကို သိကၡာတရားနဲ႕စမ္းမိမွ

ဘုရားေရ !!!

ႏွလံုးသားနီးသူေတြခ်င္း မ်က္မွန္းတမ္းမဝခင္

ငါဟာ အကန္းတစ္ေယာက္ျဖစ္သြားပါေပါ့လား ။

 

@ ဟိုနားကလား ၊ ဒီနားလား

ခ်နင္းေတာ့မယ့္ ေနာက္ဆံုးမာနရဲ႕ အေမာတေကာတားဆီးသံ

ငါးျမွားခ်ိပ္ျမင္ရဲ႕နဲ႕ အသိေခါက္ခက္၊အဝင္နက္တဲ့ကံ

ဟုတ္ပါရဲ႕

ျပန္လမ္းမလွမယ့္လမ္းေခ်ာက      ခါးးးးးးးးးးး ………. တယ္

သစၥာတရား ၊ အတၱကင္းမႈနဲ႕ စံႏႈန္းေတြ ဒရြတ္ဆြဲလြင့္ပ်ယ္

ငါအရွက္ၾကီး     ရွက္တယ္

ဘာလဲ ? ဘာျဖစ္လို႕လဲ ?

ငါအိပ္မက္     မက္တယ္။

 

 

@ ေက်ာျခင္းကပ္ထားတဲ့  မ်က္ႏွာ

အမွန္တရားႏွစ္ခုအေၾကာင္း ပထမဆံုးအိမ္စာ

စကၠန္႕တံ တဖ်ပ္ဖ်ပ္ေရြ႕တိုင္း

အံၾကိတ္ရင္း   အားငယ္

ဖြင့္ခ်မျပရက္ေတာ့တဲ့ ပထမဆံုးမ်က္ရည္မ်ိဳးရယ္

ေလာင္ကြ်မ္းျပာက်သြားတဲ့ သိစိတ္ေတြရယ္

ေဟာဒီ့……စမ္းတဝါးဝါး အိပ္မက္ထဲမွာပဲ

ႏွလံုးသားနဲ႕ နမ္းရိႈက္လိုက္မိတယ္ ။                                     ။

 

 

 

ျငိမ္းျငိမ္းျပည့္

နံနက္ ၀၂ း ၂၀ နာရီီ

ၾသဂုတ္ ၂၄ ၊ ၂၀၁၂

 

( အျဖဴေရာင္အတၱေတြ ငါ့ဦးေႏွာက္ထဲကို ျပာလိုဖံုးလႊမ္းလာတဲ့ ေန႕ ၊ ည ၊ ဘဝမွာ

ပက္ၾကားအက္ေသြ႕ေျခာက္လြန္းတဲ့ အထီးက်န္အိပ္မက္တစ္ခု ငါမက္တယ္။

ငါ အိပ္မက္ဆိုး မက္တယ္။ )

Somebody I met

*Picture from internet

Till now since I was born,so many people passed by. Many people said hi!bye along my life.

Some people walked into my life.Some people run through my life. Some people filled colors my life.

Without expecting,without inviting,without knocking,they penetrated my door and they had their seats in my life-room. They themselves made the roads towards me.

Some of them shared me smiles.Some of them treated me empathy .  Some of them told me true stories.Some of them let me wake up with the feelings like my life is worth to living. Some of them gave me remembrance.Some of them showered me fondest kisses. Some of them made me cool.Some of them gave me the peaceful hugs. Some of them teased me sweet and warm. Some of them embraced me trustworthy.Some of them taught me the colorful knowledge .  Some of them encouraged me confidence . Some of them empowered me success. Some of them hit me surprises.Some of them lifted me high.Some of them offered me a hand. Some of them loved me a heap .

Some of them made me crazy.Some of them pushed me upset. Some of them beat me pressure. Some of them eyed me wrong.Some of them wanted me broken.Some of them fought me enough.Some of them gave me pains. Some of them frowned me queasy . Some of them defamed me with jealousy. Some of them kicked me to failure.

I don’t remember some of them . I don’t forget some of them . I don’t suspect some of them. I don’t trust some of them.

Well,it’s a life we have to face.It’s meaningful but complex. I doubt that it’s useless. I believe that we should ignore some of them.

I recognize some of them for being a long term relationship.But sometimes I don’t feel any serious for losing some of them.Sometimes I can’t help longing for some of them. Sometimes I get so so serious severe wounds for losing someone. I can never forget someone who passed away , who has just a single day/month communication . For my whole life,I shall miss the one who met just a while even though I neglect some of them who have a long time relation .

Nyein Nyein Pyae

March8,2012

I posted this post in here http://nyeinnyeinpyae.blog.com/

အခ်စ္

ေနာက္ေျပာင္က်ီစယ္တတ္ေသာ နတ္သူငယ္တို႕သည္ ကြ်န္မ၏ႏိုင္ငံတြင္းသို႕ စစ္မက္က်ဴးေက်ာ္လာၾကကုန္၏။ သိမ္းပိုက္နယ္ခ်ဲ႕ျခင္းငွာမဟုတ္ ၊ ရယ္ေမာေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းငွာမဟုတ္ ။ ကြ်န္မ ေမ့ေမ့ေလ်ာ့ေလ်ာ့ ေသာ့ခတ္သိမ္းဆည္းထားခဲ့ေသာ အခန္းငယ္အား တံခါးလာေခါက္ရံုသက္သက္သာ ျဖစ္ေလသည္။

 

ရိုးစင္းသာယာေသာ နံနက္ခင္း၏ ေကာင္းခ်ီးမဂံလာကဲ့သို႕ပင္ သူ၏မ်က္လံုးၾကည္ၾကည္ေလးမ်ားသည္ ႏူးညံ့ၾကည္လင္လ်က္။ ပ်ိဳျမစ္လတ္ဆတ္ေသာ သစ္ရြက္ေလးမ်ား၏ လွဳပ္ခတ္သံကဲ့သို႕ပင္ သူ၏အျပံဳးမ်ားသည္ ႏုသစ္ေဝျဖာလ်က္။ ကြ်န္မသည္ ေႏြဦးရြက္ေၾကြတို႕၏ တည္ျငိမ္ရင့္က်က္မႈကို ဆင္ျမန္းထားသည့္ ဗာဒံပင္ရိပ္ကဲ့သို႕ပင္

ႏိုးထလာသည့္ ႏွလံုးအိမ္မွ ေျခသံဖြဖြကို အရွက္သည္းစြာ နားဆင္လ်က္။

 

သူဖန္ဆင္းေသာ ၾကယ္တာရာတို႕သည္ ကြ်န္မကိုယ္ပိုင္ မီးအိမ္ငယ္ေလးႏွင့္အတူ လက္တြဲေတာက္ပေနၾကသည္။သူ၏ စိုက္ခင္းထဲမွ ေတာင္ေပၚထင္းရွဴးပင္မ်ားသည္ ကြ်န္မ၏ကမ္းေျခမွ ပင္လယ္ကဗြီးပင္မ်ားႏွင့္ အေသြးတူအေမြးတူစြာျဖင့္ မိုးေကာင္ကင္အိပ္မက္မ်ားကို ေဖြရွာေနၾကသည္။

 

ကြ်န္မ၏ငွက္ငယ္သည္

သန္႕စင္ေတာက္ပေသာ သက္တန္႕တစ္စင္း၏ေကာင္းကင္တြင္

ပန္းမ်ားပြင့္ေသာ ျမက္တစ္ခင္းႏွင့္စီးခ်င္းထိုးရင္း

ယစ္မူးပ်ံဝဲေနေလသည္။

 

ျငိမ္းျငိမ္းျပည့္

ေမ ၆ ရက္ ၊ ၂၀၁၁ ။

 

၂၀၁၁ ခုႏွစ္ကေရးထားတာ ေပါေတာေတာႏိုင္တယ္။ ;P

အလြမ္း

 

ဟိုးအေဝးဆီမွ ရစ္သိုင္းအံု႕ဆိုင္းလာေသာ တိမ္မည္းညိဳတို႕သည္ ကြ်န္မ၏ရိုးမကို ရင့္ေရာ္အိုမင္းေစခဲ့ျပီ။ တလိပ္လိပ္စစ္ေရးဆင္လာေသာ မိုးရိပ္တို႕ေအာက္မွ ဧရာဝတီ၏ မ်က္ႏွာထားသည္ လိႈင္းၾကပ္ခြပ္ကေလးမ်ားျဖင့္ အိေျႏၵမရျဖစ္ေန၏။ဟိုမွာဘက္ကမ္းဆီက တေမွ်ာ္တေခၚ လယ္ကြင္းစိမ္းမ်ားသည္လည္း ေရွ႕ေျပးေလနတ္သား၏ ေျခေဆာ့လက္ေဆာ့ ႏိုင္မႈေၾကာင့္ ကမူးရႈးထိုးယိမ္းခါကုန္ၾကသည္။အထက္မိုးေကာင္းကင္ဆီသို႕ လက္ဆန္႕တန္း ေအာ္ဟစ္ငံ့လင့္ရင္း ကခုန္ေနၾကသည္ ပ်ိဳျမစ္ႏုနယ္ေသာ စပါးႏွံစိမ္းစိမ္းတို႕အေပၚသို႕ ေငြျမွားတံမ်ားသည္ တဟုန္ထိုးေျပးဝင္ခုန္ဆင္းလာေခ်ျပီ။

 

အျမဲတေစ ေပ်ာ္ျမဴးခဲ့ဖူးေသာ ခေရနံ႕တသင္းသင္း မုိးေရစက္မ်ားေအာက္တြင္ သူ၏ ၾကည္ျပာႏုေရာင္ ထီးေဂါက္ၾကီးကို ျမင္ဖူးခဲ့၏။အေတာမသတ္ေသာ မိုးဥတု၏ ေငြလက္တံမ်ားေအာက္တြင္ အရင္အတိုင္းပင္ တစ္ခါျပန္လည္ အသက္ရႈသြင္းခ်င္သည္။ ကြ်န္မအတြက္ ရႊဲရႊဲစိုေစေသာ တစ္ခါတုန္းက ေခါင္းေလာင္းထိုးသံမ်ားကို လြမ္းမိ၏။ ေရျပင္တေၾကာ ဗံုးေပါလေအာ ေမ်ာပါေနတတ္ေသာ နီညိဳေရာင္သေျပသီးမွည့္ တို႕ကို ေလွနံနေဘးလက္ခ်ရင္း ဖမ္းယူစားသံုးခ်င္သည္။ သူဖတ္ျပဖူးေသာ စာတစ္အုပ္ႏွင့္ သူခံယူေသာ ဒႆန အပိုင္းအစမ်ားအား မိုးစက္တို႕ တြဲလဲခိုသီးထေနသည့္ ခေရပင္ၾကီးေအာက္တြင္ တစ္ခါျပန္လည္ ရွာေဖြေတြ႕ရွိခ်င္ပါသည္။

 

တစ္ခါတုန္းဆီက သူ၏ဝမ္းနည္းပက္လက္ ေပါကၡရဝႆမိုးေရစက္တို႕ကိို မိုးယိုေပါက္မ်ား က်ိဳးတို႕က်ဲတဲရွိေသာ ေခါင္မိုးတစ္ခု၏ေအာက္တြင္ အငိုတိတ္ေစခဲ့ဖူးသည္။စေကာေလာက္မွ ေစာက္မနက္သည့္ ကြ်န္မ၏ပိုင္ဆိုင္မႈမ်ားသည္ သူ၏ သက္ျပင္းေမာတို႕ကို ကုစားမေပးႏိုင္ခဲ့သည္ကေတာ့ ဝမ္းနည္းစရာေကာင္းလွပါ၏။ ဤသို႕ျဖင့္ပင္ ေလၾကီးမုိးၾကီးထန္ေသာ တစ္ေန႕လည္ခင္း၌ ေကာင္းကင္အျပည့္ေမွ်ာ္လင့္အိပ္မက္တို႕ကို ထုတ္ပိုးသယ္ေဆာင္ရင္း သူေက်ာခိုင္းထြက္ခြာသြားခဲ့ပါသည္။သူ၏ေရာင္စံုတိမ္တိုက္တို႕ အေပၚ ေနျခည္ျဖာ၍ ေလျပည္လာပါေစေသာဝ္ ။

 

မိုးတိမ္တို႕ ညိဳေယာင္ျမင္ေလတိုင္း ၊ ျပိဳေယာင္ဆင္ေလတိုင္း ကြ်န္မ၏ ရိုးမကို ျမင့္သထက္ျမင့္ေစခ်င္ပါသည္။ သူ ေပါက္ေရာက္က်က္စားေနေသာ တိမ္ညြန္႔ဖ်ားတို႕၏ ကန္သင္းရိုးတြင္ ကြ်န္မ၏ အိပ္မက္ပင္အိုမ်ား အျမစ္တြယ္ေနသည္ကို သူျမင္မိလ်င္ ေကာင္းလိမ့္မည္။သူသည္ အတိတ္မေမ့တတ္သည္ရွိေသာ္ တက္တက္ၾကြၾကြ ေလ်ွာက္လွမ္းခဲ့ဖူးေသာ အေနာက္ေရႊဂံုတိုင္လမ္းမေပၚမွ ေျခရာႏွစ္စံုကို အျဖဴထည္သက္သက္ ေအာက္ေမ့ျဖစ္ပါေစသတည္း။

 

 

ျငိမ္းျငိမ္းျပည့္

ေမ ၂၃, ၂၀၁၂